Çok büyük bir inançla, düğüne gider gibi çıktım evden, İnönü’nün yollarını tuttum. İçimde her saniye büyüyen bir çığlık vardı ve ben bunu dışarı atmak için stada girmeyi bekliyordum. Tribünlerin beyaza bürüneceği söylenmişti. Ben de kartal yuvasından beyaz ve asil Beşiktaş formasını aldım. Maça girerken üzerime giydiğim forma, hayatımın ilk derbisinde satın alınmış olarak tarihe geçecekti.

Daha önce İnönü’de maç izlediğimden nasıl bir duygu olduğunu biliyorum. Yensenizde yenilsenizde, takımınızla birlikte orada, o mabette birlikte olmak, çok değişik bir duyguydu. Ve o gün anladım ki o sahada derbi izlemek, başkaymış. Başıyla, sonuyla, gerginliğiyle, dostluğuyla, girişiyle, çıkışıyla Beşiktaş – Fenerbahçe maçı hayatımın en tuhaf günlerinden birisi olacak.

Mutlu olarak gittim, kendimi coşkudan kaybettim, yaklaşık bir saat sonra ise canım o kadar acıdı ki, dakikalarca yerimde kalakaldım. Kıpırdayamadım. O kadar istemiştim ki… Olmadı. Bu duyguyu bir yerden hatırlıyorum. Hani Sparta Prag – Lazio maçının 90. dakikasında altta açılan bir kutucuk vardı ya… İşte o kahır, yeniden yapıştı üzerime.

Fenerbahçe’nin 2-1 galibiyetiyle biten derbi, yüreğimden bir şey götürdü sanki. Ama o şey Beşiktaş değildi. Aksine Beşiktaş’a olan sadakat misli misli arttı. Kaçtıkça kovalanan sevgili misali düşeceğim sanırım bundan sonra Beşiktaş’ın yoluna.

NOT: 80 liraya aldığım maç bileti ile 70 liraya aldığım forma Beşiktaş’ıma feda olsun ama, kimse bazı şeyleri yiyoruz sanmasın. Gecenin sonunda ceplerini dolduranlar, kulübü kendine borçlandıranlar, rahat uyuyamasın. Yan oturakta oturan, kaportacıda çalıştığını öğrendiğim çocuğun cebinden 30 liralık bileti 80 lira olarak gaspedenler dikkatli olsun, yarın öbür gün kıçından adamın donunu alırlar.