Yunanistan kaynıyor! Biraz Milliyet’in internet sitesi başlıkları gibi oldu ama gerçekten kaynıyor. Son 8 iş gününün 4′ünde grev yapan Yunan çalışanlar, hükümete karşı tepkisinin dozunu arttırdı. Özellikle 5 Mart 2010 Cuma günü yapılan grev oldukça şaşırtıcıydı. Hiçbir tramvay, metro, otobüs, çalışmadı. Hatta bir gün sadece taksiler eylem yaptı. Havaalanlarında uçuşlar iptal edildi. Bunu biz an İstanbul için düşünürseniz önemini anlarsınız.

Yunanistan büyük bir ekonomik krizin içinde. Yıllardır yan yatan siyasetçileri şimdi Avrupa’da kapı kapı dolaşıp mali destek istiyor. Başta Almanya olmak üzere diğer ülkeler de “pışııık” diyor. Hatta en son Almanya’dan kullanmadığınız adaları satın önerisi bile geldi. Avrupa’dan aradığı yüzü bulamayan Yunanlı siyasiler halkın üzerine vergileri arttırıp, çalışma saatlerini fazlalaştırıp, izin kısıtlamaları getirip dar boğazdan geçmeye çalışıyorlar. Bütün Yunan halkı da bu kemer sıkma olayına tepki gösteriyor.

Çünkü çok fazla sıkıntı çekmemiş Yunan halkı ekonomik bakımdan. Avrupa Birliği’nin ilk üyelerinden olup sürekli Avrupa’dan mali yardımlar almak, ayrıca 2004 Olimpiyatları için yapılan yatırımlar ülkeyi yan gelip yatmaya itmiş. Ancak 2009 raporlarında en son üyelerinden Polonya’nın bile AB’ye Yunanistan’dan daha fazla katkı yapması, AB’nin “yeter artık” demesine sebep olmuş.

Yunanistan’ın en büyük sıkıntı tıpkı bizim gibi üretmemeleri. En övündükleri, ihraç ediyoruz dedikleri zeytinyağında bile İtalya’nın ve İspanya’nın arkasındalar. Bunun tüketim toplumu olup üretmeyi sevmemeleri, üretim-tüketim dengesini bozuyor, bu da dengesizlik yaratıyor.

Bütün ekonomilerde oluğu gibi toplumun tabakları arası gelir seviyesi artmaya başlaması sosyal olarak insanları geriyor. Günlerce aç gezenlerin olduğu sokağın iki alt sokağında 3 farklı güneş gözlüğü olan, pahalı çizmeli ablaların dolaşması ise toplumu patlama noktasına getiriyor. Ülkenin bu zor günlerinde bile televizyonu açtığınızda, bizdekinden daha dandik haber içerikleriyle, magazinsel olaylarla dolu gündem izliyorsunuz. Bu insanları daha da sinirlendiriyor. Hele gençler Alexis’e yapılanı hala unutmuş değiller; her grev, her eylem, bir köşede Alexis’in öldürülüşüne öfke kusarak polislerin üzerine yürüyor.

Yunanistan bu krizden de AB’nin desteğiyle son kez kurtarılacakmış gibi geliyor dışardan gözlemleyen olarak. Ancak bundan sonra ülkedeki çalışma koşulları eskisi gibi 6 saatlik mesailer, siesta vakitleri gibi gevrek olmayacaktır.

Son olarak grev konusunda Yunanistanla aramızdaki farka değinmek istiyorum. Bizde günlük hayatın işleyişine dokunmayan TEKEL işçilerinin eylem kamuoyunun olumsuz tepkisini düşünün. Bir de İETT, İDO, ESHOT, EGO gibi kurumların eylem yaptığını düşünün. Sanırım halk eylem yapanların üzerine yürür. İşte Yunanistan’la aramızdaki en büyük fark bu: hak arama hürriyetinin Türkiye’dekine göre 40 yıl ileride olması.