Üzerinden 20 yıl gibi ciddi bir süre geçmesine rağmen şöyle akılda kalıcı, yaşanan olayın büyüklüğüne yakışır bir film yapılmamıştı. Hatta tek hatırladığım film “Catch a Fire” filmiydi. O da güzeldi ama “Invictus” bir başka olmuş. Yönetmenin olgun, yaşını almış, tecrübeli bir adam olduğu filmin içeriğinden çok net biçimde anlaşılıyor. Üstelik bu müthiş ve gerçek hikayenin bir spor üzerinde şekillendirilmesi filmi Afrika bayrağının renkleri gibi rengarenk yapmış.

Güney Afrika’nın çeyrek yüz yıldır yaşadığı renk ayrımı trajedisinin kurbanı Mandela’nın kişiliğiyle ilgili çok derin çıkarımlar yapılması filmin başka olmasını sağlamış. Seçildiğinde, intikam ateşiyle yanıp tutuşan siyah “yoldaş”larıyla ona hala “düşman” gözüyle bakan beyazları yeniden bir araya getiren bu adamın hayatı, bana olduğu gibi size de ilham verebilir. Mutlaka izleyin

NOT: Bilmem bu Clint Eastwood ile Morgan Freeman’ın kaçıncı filmi ama bu iki adamın bir araya geldiği filmler hep müthiş oluyor.

Beni saran gecenin içinden
mezar kadar kara, baştan başa
şükrederim hangi tanrılar verdiyse bana
fethedilmez ruhumu
ne ürktüm, ne bağırdım
şartların pençesine düştüğüm anda bile
kaderin sopasıyla kanadı da başım
yine boyun eğmedim
öfke ve gözyaşı dolu bu yerin ötesinde
beklemiyor başka hiçbir sey
gölgelerin dehşetinden
yine de korkmaz bir halde
buluyor ve bulacak beni
yılların yılgınlığı ve tehdidi
kapı ne kadar dar olsa da
cezam ne kadar ağır olsa da
kaderimin efendisi benim
ruhumun kaptanı benim…

William Ernest Henley

(daha fazla…)